103. edycja Pikes Peak International Hill Climb, znana jako „Race to the Clouds", odbyła się 22 czerwca i ponownie potwierdziła słynną reputację Kolorado jako miejsca, gdzie innowacyjność motoryzacyjna zderzająca się z grawitacją, pogodą i bezwzględną odwagą osiąga swe apogeum.

Pikes Peak, założony w 1916 roku, to drugi najstarszy wyścig motorowy w Stanach Zjednoczonych, słynny – lub może niesławny – z brutalnego podjazdu na 12,42 mili i 156 zakrętów, wspinającego się prawie 4800 stóp od linii startu na wysokości 9390 stóp do szczytu na wysokości 14115 stóp. Przez dziesięciolecia wielkie marki, zespoły z garaży i legendy rajdów górskich ryzykowały wszystko na tych stokach, czyniąc to wydarzenie obowiązkową pozycją dla entuzjastów motoryzacji i benchmarkiem inżynierskim dla najodważniejszych producentów i tuniserów świata.

Wchodząc w rok 2025, większość dyskusji koncentrowała się na pytaniu, czy nowe pokolenie pojazdów elektrycznych i hybrydowych, zwłaszcza Hyundai Ioniq 5 N z powrotem Evasive Motorsports, mogłoby zagrozić ugruntowanym zespołom z silnikami spalinowymi czy nawet zbliżyć się do niesamowitego rekordu wszech czasów Loeba z 2013 roku. Komplety aerodynamiczne, rozwiązania chłodzące i mieszanki opon były pod lupą, a inżynierowie i kierowcy skupili się laserowo na zarządzaniu temperaturą i blaknięciu hamulców na wysokości. Znane nazwiska takie jak Rob Walker i Tom Tang powróciły, aby rzucić wyzwanie górze, a media społecznościowe podgrzewały spekulacje, że w tym roku mogą wreszcie zmniejszyć się różnice w osiąganiu legendarnych czasów poniżej 9 minut.

W dniu samego wyścigu czekał nas cały dramat, jaki regularnie oferuje PPIHC. Nocne deszcze ustąpiły szybko pojawiającemu się słońcu, rzucając zespołom klasyczną pikes peakową niepewność, ponieważ powierzchnia toru przechodzić zaczęła od wilgotnych miejsc do szybko się nagrzewającego asfaltu.

Kolejność startu faworyzowała szybsze klasy na początku, a konkurenci z kategorii Unlimited i Pikes Peak Open ścigali się w chłodnym, gęstym powietrzu. Przerwę w wyścigu spowodowana nagłym osunięciem się mgły – słynne zjawisko na Mili 16 – zmusiła zespoły do błyskawicznych korekt strategicznych, zmieniając kolejność jazdy i wywierając dodatkowy stres na systemy chłodzące i przegrzane opony na ostatnich milach.

Weteran Rob Walker, pilotując pojazd klasy wystawienniczej Evasive, zajął pierwsze miejsce w klasie z czasem, który pobił kilka bardziej mocnych konstrukcji, ponownie udowadniając, jak wiele może zmienić dyscyplina kierowcy i sprytne zarządzanie energią na zboczu. Tom Tang zaprezentował czysty, szybki podjazd, zajmując 11. miejsce ogółem i 6. w kategorii Unlimited, podczas gdy nowe pojazdy w klasach GT4 i Time Attack przyniosły mieszankę rozdarcia (z dwoma rezygnacjami z przegrzania) i zaskakujące osobiste rekordy dla privatierów.

Z punktu widzenia inżynierii, wahające się temperatury dnia i rozrzedzone powietrze na wysokości rzuciły wyzwanie każdemu zespołowi pod względem ustawienia chłodzenia i aerodynamiki. Podobnie jak w moim świecie filmów ochrony malarni, możesz teoretycznie modelować coś tylko do pewnego punktu, aż góra ujawni słabe punkty w Twoim układzie materiałów.

Walker zajął kategorię Exhibition, Tang 6. miejsce w Unlimited, a mniej niż połowa pola dotarła na szczyt bez poważnych problemów. Bilans z 2025: żaden rekord wszech czasów nie padł, ale bezlitosny wyścig i spektakl inżynierii na krawędzi pozostały tak zaciętymi i czystymi, jak zawsze.

***

Wessen Char to petrolhead UPPF, która wciąż opłakuje utratę Saaba (i jeździła swoim 9-5 NG aż do 2025 roku). Podróżuje między USA a Europą, aby relacjonować wydarzenia motoryzacyjne. Przyznaje, że EVy mają wciągającą technologię, ale zastanawia się, czy nieustanny ruch w kierunku wszystkiego cyfrowego jest ostatecznie lepszy. Analog miał jakoś więcej duszy :)


Polecane kolekcje